معاون مطبوعاتی وزارت ارشاد، لیست میزان یارانه مطبوعات در شش ماهه دوم سال 92 را منتشر کرده است. تا اینجای خبر، امیدی است بر رفع گرانی کاغذ و چاپ و دیگر هزینه‌های گزافی که برای تولّد یک نشریه فاخر خرج می شود و البته شفاف سازی این جریان، جای تقدیر دارد، اما این همه ماجرا نیست.

وقتی هزینه های انتشار یک نشریه، سرسام آور می شود، مدیران مسئول تصمیم می گیرند اول از دستمزد خبرنگار و روزنامه نگارانشان بکاهند، کیفیت محتوا، چاپ، طراحی، پایین می آید. روی آوردن به آگهی ها و تبدیل شدن به صفحۀ نیازمندی ها، راهکار دیگری برای خم نشدن زیر بار خرج انتشار یک نشریه است. تا اگر بشود هنوز هم بتوان آن را زنده نگاه داشت. آنگاه «مطبوعات» با تمام بار معنایی و فرهنگی، با رسالت بی‌همتا و با اخلاق حرفه‌ای تبدیل می شوند به کاغذی پرینت گرفته شده از سایت ها و روابط عمومی ها با کیفیتی به مراتب بدتر از ده‌ها سال قبل. نمونه هایش را دست کم در شهر یزد زیاد دیده ایم. که کارشناسان با بررسی آن نوشته اند: «برخی نشریات یزد از لحاظ ارائه، درست مانند نشریات 100 سال پیش ایران هستند.» نوشته اند و در تاریخ هم مانده است. با آرشیوی غنی از نشریاتی ضعیف.

حال اگر شخصی با دغدغه فرهنگی و برای ارتقای دانش، فرهنگ و هنر این سرزمین (به تمام معنای کلمه) و با تمام گرانی ها اقدام به انتشار نشریه ای فاخر بکند، از چه حمایتی برخوردار خواهد بود؟ اگر در این میان، از  دستمزد دست‌اندرکاران، کیفیت محتوا، طراحی و چاپ نزند و به انتشار چیزی کمتر از آنچه مناسب برای فهم و درک یک مخاطب آگاه است، راضی نشده و حتی به ارتقای سطح سواد و بینش مخاطب نیز بیندیشد، چه سرنوشتی در انتظار او خواهد بود؟

معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد، در لیستی که در مورد میزان یارانه های پرداختی  منتشر کرده، شاخص هایی نظیر ترتیب انتشار، گستره توزیع، تعداد انتشار، تعداد صفحات پس از کسر تبلیغات، ضریب کیفی، ضریب صحافی، ضریب افزایشی مناطق محروم و... را ملاک عمل قرار داده است.

حال یک پرسش: یک فصلنامه تخصصی با میانگین 200 صفحه مطلب علمی، گستره توزیع کشوری، کیفیت چاپ و صحافی خوب و ضریب کیفی بالا در چه طبقه ای قرار می گیرد و از چه حمایتی برخوردار خواهد بود؟

فصلنامه ای تخصصی که در شش ماهه دوم سال 92 با انتشار دو شماره، نزدیک به 40 میلیون تومان هزینه کرده، شامل یارانه 900 هزار تومانی است؟ این هزینه از درآمدهای یک موسسه فرهنگی هزینه می شود. که این درآمد فرهنگی، متأسفانه مشمول مالیات های سنگین نیز قرار می گیرد.

برای حمایت از نشریه ای که شاخص های کیفی خود  مانند نوع کاغذ را بالا ببرد، هیچ راهکاری اندیشیده نشده است؟ وزارت ارشاد پاسخ می دهد رویکردش تأمین حداقل هاست، با این روش، نشریات هم به حداقل وظایف و رسالت هایشان اکتفا می کنند. توان بیشتری هم ندارند. اما برای برخی نشریات دیگر، این کیفیت بالا حداقل باید در تعیین شاخص ضریب کیفی، رتبه نشریه را بالاتر بیاورد. اما این چنین نیست. و در این زمینه هرکدام از نشریات، مشکلات خاص خود را دارند. نشریاتی دیگر با کیفیت مناسب و انتشار به موقع و بهره گیری از تیم تخصصی، هیچ یارانه ای دریافت نمی کنند و به بهانه وابستگی به ارگانی خاص، مشمول یارانه و کاغذ نیستند ولی این ارگان، دولتی نبوده که از قضا باید جزو اقشار موردتوجه جامعه نیز باشند اما حمایتی از آن ها صورت نمی گیرد.

آنچه در طول سال های فعالیت در مطبوعات به آن رسیده ایم، روبرویی با مشکلات عدیده ای است که همتی والا و عزمی راسخ، پشتکاری بالا و البته  توان مالی می خواهد تا نشریه ای زنده و وزین بماند.

حمایت های مناسب وزارت ارشاد به همراه توزیع مناسب آگهی های دولتی و تخفیف هزینه های انتشار و چاپ، تنها بخشی از این مسیر سخت را هموار خواهد کرد و این میسر نیست جز با همراهی و همیاری اهل فرهنگ و هنر.

> مطلب این صفحه را به زبان دلخواه خود ترجمه کنید

این خبر را با دوستان خود به اشتراک بگذارید

مخاطبان آن لاین یزدفردا -فرداییان همیشه همراه یزدفردا در سراسر جهان

• نویسنده : یزد فردا
• منبع خبر : خبرگزاری فردا